அப்பத்தா

என்னோட அப்பா வழி பாட்டிய அப்புதா இல்ல அப்பத்தா னு கூப்படும் போது, ஒரு சந்தோசம் மனசுல. எனக்கு நெனவு தெரிஞ்ச நாளுல இருந்து அப்பத்தா னா, எனக்கு ரெம்ப இஷ்டம். எங்க அப்பத்தாக்கு, மூத்த ஆண்பிள்ளை பசங்க னா கொள்ளை பிரியம்! எப்படா இந்த பரீட்சை எல்லாம் முடியும், அப்பத்தா கூட போயி ஒரு வாரம் இருக்கனும் னு மனசு சொல்லிடே இருக்கும்.  முழு பரீட்சை லீவ்க்கு ஊருக்கு போனா, ஒரு பதினைந்து நாலு , நல்லா ஜாலி யா கொண்டாடலாம்.

என் அப்பத்தா, எங்களை வயலுக்கு கூட்டிட்டு போவாங்க, கண்மாய்ல ஆட விடுவாங்க, இளநீர் வெட்டி தருவாங்க…. இது போதாதுன்னு, சுடுற வெயில்ல, மந்தைக்கு போய் டீ வாங்கிட்டு வருவாங்க. டீ நல்லா இருக்கோ இல்லையோ, அப்பத்தா பண்றது எல்லாமே ரொம்ப  நல்லா இருக்கும். அப்பத்தாட்ட, ஒரு பெட்டகம் இருந்துச்சு, அதுல நெறைய பழைய காசு இருந்துச்சு. எனக்கு பழைய காசு சேக்குற பழக்கம் வளர்றதுக்கு …அவுங்களும் ஒரு காரணம்.

அப்பத்தா, எப்ப மெட்ராஸ் வந்தாலும், கைல ஒரு பெரிய மஞ்ச பை எடுத்துட்டு வருவாங்க…கூடவே ஒரு தூக்கு சட்டி நெறைய அதிரசம். இது போதாதுன்னு ஒரு பப்பாளி, கடலை னு நெறைய தின்பண்டன்களோட வருவாங்க. ஸ்கூல் விட்டு வந்து, இத எல்லாம் டீ ஓட சாப்பிட்டா, ரொம்ப சுவையா இருக்கும்.

எங்க போனாலும் நடந்தே போவாங்க, வாங்க அப்பத்தா ஆட்டோ ல போலாம் னு சொன்னாலும் கேக்கவே மாட்டாங்க. தைரியமான, திடமான, உறுதியான மனுசி என் அப்பத்தா. அப்பத்தா  ஊருக்கு போகும் போது, நான் சேத்து வச்ச காசுல இருந்து அஞ்சு ரூபா குடுப்பேன். எனக்கு அதுல ஒரு சின்ன திருப்தி.

அப்பா இறந்தப்ப, அப்பத்தா  கதறி அழுதது எனக்கு நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. என்னய கொண்டு போகம, என் மயன கூட்டிட்டு போயிட்டானே னு பொலம்புனாங்க….

அப்பத்தா, கூட இப்டியே பல வருஷம் ஓடிடிச்சு. இப்போ எனக்கு நேரமே இல்லை …. ஊருக்கு போயி அப்பத்தாவ  பாக்கவே நேரம் கிடைக்கல! வேலை வேலை னு சுத்த ஆரம்பிச்சுட்டேன் …அவுங்களா மெட்ராஸ் வரும் போது அந்த வாரமே எனக்கு நிம்மதியா இருக்கும். சாப்ட தட்ட கூட எடுக்க விடமாட்டாங்க …. சாப்ட்டு  கை களுவுன வுடன… அவுங்க கண்டாங்கி சேலைய  கை துடைச்சுக்க குடுப்பாங்க….. அப்ப கூட இந்த பாழா போன புத்திக்கு, அவுங்களுக்கு ஒரு சேலை வங்கி குடுக்கணும் னு தோனல….

இப்படி நல்லா இருந்த அப்பத்தா, ஒரு நாள் திடீர்னு  மழை தண்ணில வழுக்கி விழுந்து தொடை எழும்ப உடச்சுகிட்டாங்க… மரண வலியா  இருந்து இருக்கும்… ஆனா  விழுந்தவங்க புத்தி பேதலிச்சுடுச்சு. எங்க யாரயுமே அவுகளுக்கு அடையாளம் தெரியலை. ஆபரேஷன் பண்ணி , முப்பது நாளுக்கு மேல ஆஸ்பத்திரில வச்சு இருந்தோம்… ஒரு ப்ரோயோஜனமும்  இல்லை… அப்பத்தா…அவுங்களோட கடைசி சில நாட்களுக்கு வந்துட்டாங்க…

ஆபீஸ்ல  உட்காந்து , உலகத்தோட அந்த மூலைல இருக்கவன சந்தோஷ படுத்திட்டு இருந்த எனக்கு, கிட்ட இருந்த என் செல்ல அப்பத்தா… இறக்குற நெலமைல தான் தெய்வமா கண்ணுக்கு தெரிஞ்சங்க…

மார்ச் 7  ஆம் தேதி 2006  ஆம் வருஷம், அவுங்க எங்கள விட்டு போயிட்டாங்க… மயானத்தில, அவுங்களா எரிச்சுட்டு எல்லாரும் போயிட்டாங்க… நானும் என் ரெண்டாவது தம்பியும், ஒரு சின்ன சந்தன கட்டைய, அவுங்க உடம்பு மேல வச்சோம். அவுங்க உடம்பு முழுசும் ஆண்டவண்ட போறதா பாத்துட்டு …வீட்டுக்கு வந்து தனியா ரெம்ப நேரம் அழுதேன்… அவுங்களா இன்னும் ரெம்ப ராணி போல பாத்து இருக்கனும்னு தோனுச்சு ….மனசுல ஒரு போராட்டம் நடந்துச்சு…

அப்பத்தா, வருஷ வருஷம், என் கனவுல வருவாங்க… அவுங்க இன்னும்  போகலை….

Advertisements

Barrier

Year 2012

This Sunday Afternoon, my roommate called me to accompany him for shopping. Galleria seemed the spot for all Indians to shop in Guadalajara.  I told my room mate that, i got a bit tired and had to sleep.He left alone for shopping. I know he is going to shop for his girlfriend. I did not want to interfere his tastes on whatever he planned to shop.

While my friend waited for bus and had loads of time to enjoy nature, also waited for someone to guide him. An old man watching my friend, offered help to guide.

He gave the bus number, the stop to get down and the time taken for the journey. The old man, who could not speak much english… thought for a while and decided to travel with my friend to drop him at Galleria. He bought the six peso ticket and travelled with my roomie until his destination.

Later when they arrived at their destination…the old man crossed the road and took a bus back to his origin. My friend …all the time got mesmerized by the act of the man.

Language and time were not barrier for the old man to shower his love for fellow human.

Letters to her!

Year 2004-2007

—-Notes from my Diaries—

The daily mornings where I got lazy to get up, now changed according to your schedule. A girl is most beautiful in the mornings I believe..The look of yours just out of bed and trying to shed you laziness should have been heavenly, but I never saw.

While we were walking from the guest house to the bus stand for catching office bus, I Love the way you walk. Your half looks are penetrating deep into my brain. The dupatta got well used to make you more homely.Though,we are not talking to us for a smaller fight, I still love seeing you from a distance. The Distance between us, is widening!  but would that dare to stop me loving you?

Some parts of my life, while am in solitude, I just bring your face in my thoughts. Your know what? Solitude evaporates in fraction of seconds. The solitude ice bath seemed a steam bath  of your thoughts. The warmth my mind acquires of you, would it be described in words..it won’t be.

When you threw a glance, i feel like my bank balance reaching billions. The Euphoria pour in me. The days were passing by and adding to weeks, to months and to years. Later when you disposed  my proposal, I did not feel that you disposed me… It was just, going a day back in my life where you would have not known my love

So you really do not know that I love you,  or just acting up as the other masses do… just to pull me in confrontation with my happiness? As my father rightly said to his friend “Harvesting too much of Bore is of no use”. I am off now of the clouds, doesn’t mean you are off of my mind. You live always here in a small heart.

See you later!

Nature’s Lessons

Year 2012

The streets of Las Fuentes seemed very good for people who wanted to walk alone. I always liked my lone walk, though not to the unknown. Every other street converged in a small round turn. The round turns had a small fountain.The water sprayed from it turned out as a minor drizzling. Kids started playing in fountain, they did not bother whether it was clean.

I started walking to deposit my pay check in the bank. The rain left a damp foot path. The wet mud fragrance got fresh and sweet. I made my walk a bit slow to see around. To see things which I mostly missed in my normal walks. In my walks of life.

The Snail was trying to cross the road, slowly and Steadily. I liked it perseverance. The ants were marching to new home. Hope their home got washed away. But they did not bother about living in one place. They were easily adapting to the situation.

The birds were singing happily and it relaxed my mind and soothed me. The nature started occupying me and my mind got relatively dissolved in the current moment. I moved my eyes to see the farthest which i commonly do not do. Seeing the far seemed a good thing. The Boulevard seemed the way to heaven.

While back from the bank, I saw the snail went to opposite side and made it because of perseverance. The ants were gone for good. The birds were busy in their work. The kids still enjoying their fountain bath. And I, started to see the farthest again. The heaven is nothing but what place we consider it be.

Nature taught me so many lessons this day!