நிலவு மகள்-கனவு மகன்

குனிந்த தலை நிமிராமல்
நடந்து வந்தாள் நிலவு மகள்
நிலவு மகள் முகம் பார்த்து
மயங்கி நின்றான் கனவு மகன்

கனவு மகன் பார்வை தாக்க
கடந்து சென்றால் நிலவு மகள்
நிலவு மகள் நினைப்பாலே
உருகிவிட்டான் கனவு மகன்

உருகியவன் உள்ளம் சொல்ல
பருகிவிட்டாள்  காதல் தன்னை
கனவு மகன் கை கோர்த்து
உலவி வந்தாள் நிலவு மகள் !

நல்ல மாட்டுக்கு ஒரு சூடு

ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர் :     நல்ல மாட்டுக்கு ஒரு சூடு

ப்ராஜெக்ட் லீட்:  நல்ல சூடு ஒரு மாட்டுக்கு (எதாவது புரியுது ? )

டெக் லீட் :  பழுக்க காச்சின ஒரு கம்பிய எடுத்து … நல்ல மாட்டுக்கு ஒரு சூடு போடணும்… சூடு தழும்பு … மினிமம்  மூணு இன்ச் இருக்கனும்…

டீம் லீட் : தம்பி…. நல்ல மாடு  ஒன்னு  வாங்கணும்… அதுக்கு  மூக்குநாங் கயிறு  போடணும்…. அப்றோம் சூடு கூட போடணும் னு  பேசிக்கிரங்கயா … பாப்போம்….. போயா போயா … போயி டைம் சீட் பில் பண்ணுயா

டெஸ்டிங்  டீம்:   இது நல்ல மாடா?   நல்ல மாடு எப்டி இருக்கும்…?   இது மாடு தானா  ?  இந்த மாடு பால்  குடுக்குமா? …

டீம் மெம்பெர் : நல்ல மாட்டுக்கு …எதுக்கு சார் சூடு போடணும்?

அது ஒரு காலம்

அது ஒரு காலம், சும்மா அவ வீட்டுக்கு சூரியன் சாயும் காலமா போவேன். அவ, பாக்க சின்ன பொண்ணாட்டம் இருப்பா! குட்டைய, நெறய முடியோட, லட்சணமா… இருப்பா! அவ அப்பா அம்மா, ரொம்ப நல்லா பேசுவாங்க. அவ அப்பா என்னைய திருக்குறள் னு களாய்பாரு. ஒரு விசயத்த பத்தி பேசினோம்னா, ரெண்டு மூணு மணி நேரம் பேசுவோம்.

அவரு எப்பெல்லாம் என்னைய திருக்குறள் னு சொல்றாரோ, அப்பெல்லாம் எனக்குள்ள ஒரு குற்ற உணர்ச்சி. நான் தான் திருக்குறள் ஒப்பிக்கவே இல்லையே.. அட நம்ம தமிழ் மிஸ் என்னைய உதைக்காத குறை….

சரி சரி, அவ வீட்டுக்கு போனோம்னா, நல்லா ஜம்முனு ஒரு காபி போட்டு தருவா… அவளுக்கு என்னை பிடிக்கும், நல்லா காமெடி பண்றான் பாரு னு சொல்லுவா. சில பேரு என் முக வெட்ட வச்சு, இவன் நாகேஷ் னு சொல்லுவாங்க. அவளும் அப்படி தான்…

நல்ல படிப்பா… விழுந்து விழுந்து தொண்ணூறு மார்க் வாங்குவா!. இதெல்லாம் எதுக்கு னு எனக்கு தோணும்!. எப்பவாவது சின்னதா சிரிப்பா, மத்த நேரம், கள கள னு அண்டால கோலி குண்ட போட்டு உருட்டின எப்படி சத்தம் வருமோ, அப்படி சிரிப்பா….

காலேஜ் பஸ், ரெண்டு பேருக்கும் … ஒரே எடத்துல இருந்து கிளம்பும். அந்த பத்து நிமிஷம் நாங்க பேசும் போது, மத்த பசங்களுக்கு அது பத்து வருஷம் போல இருக்கும். சும்மா விஷயம் தெரியாத அரை வேக்காடு பசங்க, பேசினாலே கதைய கட்டி விட்ருவானுங்க!

அவுங்க வீடு ஒரு FORUM மாதிரி. எல்லாரும் அங்கேயே சந்திச்சுபோம்.
சில வருஷங்கள், உருண்டுச்சு. கல்யாணம் அவளுக்கு… சின்னதா ஓரு கிப்ட் ஓட போனேன். நல்ல சாப்பாடு….அவ கல்யாணத்துக்கு அப்புறம், அவள பாக்கவே இல்லை.

என் கல்யாண பத்திரிக்கை குடுக்கும் போது திரும்ப பாத்தேன். பேச எல்லாம் நேரம் இல்லை. கண்டிப்பா வந்துரு னு சொன்னேன். அவளும் கண்டிப்பா வருவேன்னு சொலிட்டு வரலை. அட எல்லாருக்கும் வேலை இருக்கும்.

ஆண் பெண் நட்பு, கல்யாணம் ஆனாவுடனே முடியும்னு சொல்றதெல்லாம் அந்த காலம்.

அவ, எனக்கு இன்னும் நல்ல நண்பி! இப்பவும் பழசெல்லாம் பேசினா பசுமையா இருக்கும்!… பேசுறோம், பேசிட்டே இருக்கோம்… பேசுவோம்…

Wishes!

On this day,

While am reading all my emails… I see a bunch of Birthday wishes from the people whom I do business with. The banks, Travel agencies and insurance companies, automate systems to wish me over email… exactly at 00:00 hours. After those wishes, I see my best buddies from school have emailed a bunch of wishes. People scattered around the world, but the wishes on inbox seems heavenly.

Above all these, the wish from my wife,mom,son, brothers adds more joy to my joyous mind.

Just switching to check my Facebook an a lot of wishes from all over the world. Social networking, brought the world into a small pocket. But in all these joys, why am I still waiting to hear back from a special person ?  The longest wait I have ever made, for 11 years. I know that person would not call or email me. Because for the truth, that person never remembers my birthday exactly on my birthday.

Last time I heard from that person was in 2001. Year to year, its like a good wait, just to know I won’t get a wish. Though I don’t get a wish through the mail or phone, I am sure that am getting wished Deep from the heart of that person.

I remember the words of William Wordsworth from Solitary reaper, seems to suit my situation.

The music in my heart I bore,
Long after it was heard no more.

அப்பத்தா

என்னோட அப்பா வழி பாட்டிய அப்புதா இல்ல அப்பத்தா னு கூப்படும் போது, ஒரு சந்தோசம் மனசுல. எனக்கு நெனவு தெரிஞ்ச நாளுல இருந்து அப்பத்தா னா, எனக்கு ரெம்ப இஷ்டம். எங்க அப்பத்தாக்கு, மூத்த ஆண்பிள்ளை பசங்க னா கொள்ளை பிரியம்! எப்படா இந்த பரீட்சை எல்லாம் முடியும், அப்பத்தா கூட போயி ஒரு வாரம் இருக்கனும் னு மனசு சொல்லிடே இருக்கும்.  முழு பரீட்சை லீவ்க்கு ஊருக்கு போனா, ஒரு பதினைந்து நாலு , நல்லா ஜாலி யா கொண்டாடலாம்.

என் அப்பத்தா, எங்களை வயலுக்கு கூட்டிட்டு போவாங்க, கண்மாய்ல ஆட விடுவாங்க, இளநீர் வெட்டி தருவாங்க…. இது போதாதுன்னு, சுடுற வெயில்ல, மந்தைக்கு போய் டீ வாங்கிட்டு வருவாங்க. டீ நல்லா இருக்கோ இல்லையோ, அப்பத்தா பண்றது எல்லாமே ரொம்ப  நல்லா இருக்கும். அப்பத்தாட்ட, ஒரு பெட்டகம் இருந்துச்சு, அதுல நெறைய பழைய காசு இருந்துச்சு. எனக்கு பழைய காசு சேக்குற பழக்கம் வளர்றதுக்கு …அவுங்களும் ஒரு காரணம்.

அப்பத்தா, எப்ப மெட்ராஸ் வந்தாலும், கைல ஒரு பெரிய மஞ்ச பை எடுத்துட்டு வருவாங்க…கூடவே ஒரு தூக்கு சட்டி நெறைய அதிரசம். இது போதாதுன்னு ஒரு பப்பாளி, கடலை னு நெறைய தின்பண்டன்களோட வருவாங்க. ஸ்கூல் விட்டு வந்து, இத எல்லாம் டீ ஓட சாப்பிட்டா, ரொம்ப சுவையா இருக்கும்.

எங்க போனாலும் நடந்தே போவாங்க, வாங்க அப்பத்தா ஆட்டோ ல போலாம் னு சொன்னாலும் கேக்கவே மாட்டாங்க. தைரியமான, திடமான, உறுதியான மனுசி என் அப்பத்தா. அப்பத்தா  ஊருக்கு போகும் போது, நான் சேத்து வச்ச காசுல இருந்து அஞ்சு ரூபா குடுப்பேன். எனக்கு அதுல ஒரு சின்ன திருப்தி.

அப்பா இறந்தப்ப, அப்பத்தா  கதறி அழுதது எனக்கு நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. என்னய கொண்டு போகம, என் மயன கூட்டிட்டு போயிட்டானே னு பொலம்புனாங்க….

அப்பத்தா, கூட இப்டியே பல வருஷம் ஓடிடிச்சு. இப்போ எனக்கு நேரமே இல்லை …. ஊருக்கு போயி அப்பத்தாவ  பாக்கவே நேரம் கிடைக்கல! வேலை வேலை னு சுத்த ஆரம்பிச்சுட்டேன் …அவுங்களா மெட்ராஸ் வரும் போது அந்த வாரமே எனக்கு நிம்மதியா இருக்கும். சாப்ட தட்ட கூட எடுக்க விடமாட்டாங்க …. சாப்ட்டு  கை களுவுன வுடன… அவுங்க கண்டாங்கி சேலைய  கை துடைச்சுக்க குடுப்பாங்க….. அப்ப கூட இந்த பாழா போன புத்திக்கு, அவுங்களுக்கு ஒரு சேலை வங்கி குடுக்கணும் னு தோனல….

இப்படி நல்லா இருந்த அப்பத்தா, ஒரு நாள் திடீர்னு  மழை தண்ணில வழுக்கி விழுந்து தொடை எழும்ப உடச்சுகிட்டாங்க… மரண வலியா  இருந்து இருக்கும்… ஆனா  விழுந்தவங்க புத்தி பேதலிச்சுடுச்சு. எங்க யாரயுமே அவுகளுக்கு அடையாளம் தெரியலை. ஆபரேஷன் பண்ணி , முப்பது நாளுக்கு மேல ஆஸ்பத்திரில வச்சு இருந்தோம்… ஒரு ப்ரோயோஜனமும்  இல்லை… அப்பத்தா…அவுங்களோட கடைசி சில நாட்களுக்கு வந்துட்டாங்க…

ஆபீஸ்ல  உட்காந்து , உலகத்தோட அந்த மூலைல இருக்கவன சந்தோஷ படுத்திட்டு இருந்த எனக்கு, கிட்ட இருந்த என் செல்ல அப்பத்தா… இறக்குற நெலமைல தான் தெய்வமா கண்ணுக்கு தெரிஞ்சங்க…

மார்ச் 7  ஆம் தேதி 2006  ஆம் வருஷம், அவுங்க எங்கள விட்டு போயிட்டாங்க… மயானத்தில, அவுங்களா எரிச்சுட்டு எல்லாரும் போயிட்டாங்க… நானும் என் ரெண்டாவது தம்பியும், ஒரு சின்ன சந்தன கட்டைய, அவுங்க உடம்பு மேல வச்சோம். அவுங்க உடம்பு முழுசும் ஆண்டவண்ட போறதா பாத்துட்டு …வீட்டுக்கு வந்து தனியா ரெம்ப நேரம் அழுதேன்… அவுங்களா இன்னும் ரெம்ப ராணி போல பாத்து இருக்கனும்னு தோனுச்சு ….மனசுல ஒரு போராட்டம் நடந்துச்சு…

அப்பத்தா, வருஷ வருஷம், என் கனவுல வருவாங்க… அவுங்க இன்னும்  போகலை….

Barrier

Year 2012

This Sunday Afternoon, my roommate called me to accompany him for shopping. Galleria seemed the spot for all Indians to shop in Guadalajara.  I told my room mate that, i got a bit tired and had to sleep.He left alone for shopping. I know he is going to shop for his girlfriend. I did not want to interfere his tastes on whatever he planned to shop.

While my friend waited for bus and had loads of time to enjoy nature, also waited for someone to guide him. An old man watching my friend, offered help to guide.

He gave the bus number, the stop to get down and the time taken for the journey. The old man, who could not speak much english… thought for a while and decided to travel with my friend to drop him at Galleria. He bought the six peso ticket and travelled with my roomie until his destination.

Later when they arrived at their destination…the old man crossed the road and took a bus back to his origin. My friend …all the time got mesmerized by the act of the man.

Language and time were not barrier for the old man to shower his love for fellow human.

Thoughts of a wandering mind…